De meesten onder ons zijn doelgericht. We denken na over welke job we graag zouden doen, wat we graag zouden studeren. We dromen over onze ideale partner. We wensen dit soort auto en dat soort huis. Wanneer ik mensen coach, is één van de basisconcepten dat mensen eigenaar worden van hun wensen en dromen. De eerste vragen die ik dan stel is: "Wat wil je?" en "Hoe zal je weten dat je het hebt?"

De meeste mensen kunnen vrij gemakkelijk antwoorden wat ze willen, bvb.: "Ik wil mijn relatie verbeteren", "Ik wil mijn carrière veranderen", "Ik wil een andere job", "Ik wil beter kunnen functioneren in mijn team" of "Ik wil meer zelfvertrouwen, meer geluk, meer mezelf zijn", enz.

Wanneer ik dan vraag "Hoe zal je weten dat je het hebt?", "Wat zul je dan zien?", "Wat zul je dan horen?" en "Wat zul je dan voelen?", moeten ze meestal nog wat verder verkennen. En dat is het startpunt om daadwerkelijk te bereiken wat je eigenlijk wil.

Iemand zei mij ooit: "De meeste mensen kiezen voor wat ze kunnen krijgen, in plaats van voluit te gaan voor wat ze werkelijk willen. En het grappige is, dat het eigenlijk gemakkelijker is om voluit te gaan voor wat je écht wil, dan enkel te gaan voor wat je denkt dat je kunt krijgen."

En toch merken we in onze maatschappij, dat de meeste mensen keuzes maken op basis van wat ze denken te kúnnen bereiken (of krijgen), niet op basis van wat ze wérkelijk willen. En zo maken ze het zichzelf een pak moeilijker.

Onze éérste opdracht is dus om te ontdekken wat we écht, écht willen. En we doen dit met behulp van enkele eenvoudige vragen:

"Wat zou je werkelijk willen, als je zou weten dat je niet kan falen?"
"Wat zou je doen, als je zou weten dat je niet kan falen?"

Veel mensen beperken zichzelf, omdat ze bang zijn om te falen. Soms vermijden ze zelfs om erover na te denken. En dat blokkeert ze om in contact te komen met hun dromen en wie ze werkelijk zijn.

"Wat zou je doen, als het okee zou zijn om te falen?"
"Wat zou je doen, als het niet erg zou zijn, indien je iets niet hebt bereikt?"

Deze laatste vraag is een échte hersenbreker, omdat mensen soms zichzelf niet eens toelaten om iets te wensen, wanneer ze denken dat ze het niet kunnen krijgen. Ze verwijderen hun wens uit hun bewustzijn. En dat geeft 2 problemen:

Ten eerste is het niet erg motiverend om te gaan voor iets wat je niet écht wil.

Ten tweede moet je weten dat iedereen gaat voor wat ze denken te kunnen krijgen. En dus krijg je eigenlijk... veel concurrentie voor dezelfde, ogenschijnlijk bereikbare dingen.

Iedereen die gelijkaardige, ogenschijnlijk gemakkelijk bereikbare, doelstellingen nastreeft maakt het zichzelf dus moeilijker dan het eigenlijk hoeft te zijn. En dan krijg je een 'rode oceaan' waarin heel veel mensen kiezen voor dezelfde of gelijkaardige jobs, dezelfde functies, dezelfde zekerheden, dezelfde meisjes, dezelfde mannen, dezelfde huizen, dezelfde reizen, enz.

Mensen die écht voeling hebben met hun diepste dromen en wéten wat ze écht willen, die creëren voor zichzelf een 'blauwe oceaan', waarin ze vrij kunnen bewegen. Want de rest, die gaat voor de middelmaat.