We houden onszelf voortdurend voor de gek. We spelen mind-games die nergens uitkomsten bieden. We hebben allemaal blinde vlekken, waarover we geen weet hebben. We zijn gewoon om dingen 'niet te zien', vaak bewust, omdat ze té pijnlijk zijn, of omdat we er gewoon niet mee willen omgaan.

Word een expert in het zien van het rad, dat je voor je ogen draait.

Daniel Goleman, auteur van de bestseller "Emotional Intelligence", schreef ook het boek: "Vital Lies, Simple Thruths: The Psychology of Self Deception". Hij schreef dit boek nog vóór hij zijn bestseller over Emotionele Intelligentie had uitgebracht, maar dat maakt het daarom niet minder relevant! Naar mijn aanvoelen gaat hij hier zelfs nóg dieper. Wat Daniel Goleman schrijft over zelfbegoocheling komt ongeveer hierop neer: "Waanvoorstellingen en zelfbegoocheling is zó ongrijpbaar, omdat het de eigen sporen uitwist."

Wanneer je dus terugkijkt, dan ben je niet enkel in staat om niet meer te zien waarover je jezelf iets hebt wijsgemaakt; ook het feit dat je jezelf iets hebt wijsgemaakt is onzichtbaar.

Iemand kan zich bijvoorbeeld hebben wijsgemaakt dat hij of zij geenverantwoordelijk kan nemen voor wat er zich op kantoor afspeelt. "Het is tóch allemaal de schuld van het management. Wat zijn dat toch voor miskleunen." Op zo'n moment beseft hij of zij niet dat ze wél dégelijk iets kan doen. Daarenboven beseft hij of zij niet dat men zichzelf een rad voor de ogen draait.

Let dus op! Grijp het moment waarop je jezelf iets wijsmaakt. En neem controle over wat er gebeurt.

Een dagboek bijhouden, bloggen of over die dingen praten met anderen zijn heel productieve methodes om hier mee om te gaan. Vraag feedback, om je blinde vlekken te verkleinen. Zo word je een expert in het opmerken en controleren van je eigen zelfbegoocheling.