Met een voloranje gloed onluikt de Californische zon de morgenstond. Ze roept mij terug oostwaarts, naar mijn thuis en mijn vrienden. Ik voel me als een pelgrim, wiens geest is vervuld van de vele verhalen die menig avond zal opluisteren.

Het is nu dertig dagen geleden toen ik voor het eerst de Manhattan skyline zag. Van ver lijkt ze een stille getuige van het menselijke potentieel en ambitie. Eens je erin zit, wordt je meegesleurd door haar niet aflatende drukte. Op middernacht zie je de file op Brooklyn Bridge. Vanaf de top van de Empire State Building zie je hoe de stad zich uitstrekt tot voorbij de horizon.

~

We verblijven in het United Nations Millenium Hotel. Straks begint de Junior Chamber International Leadership Summit, in samenwerking met UN Global Compact. Vanuit alle hoeken van de wereld stromen mensen toe. Uit de vele gesprekken blijkt dat voor JCI een belangrijke rol is weggelegd op het gebied van CSR.

Na de summit is er tijd om de stad te ontdekken. We eten écht Chinees in Chinatown. We toeren 's nachts rond in The Bronx, om de sfeer op te snuiven. Spannend is dit.

~

Een koele bries streelt mijn gezicht wanneer ik op The Fisherman’s Warf uitkijk over de San Francisco Bay. Er hangt een flauwe nevel over het water en van overal hoor je zeemeeuwen schreewen. Oude scheepjes kraken zachtjes op de deining, wanneer die aan de landvasten trekt. Al snel brandt de zon het laatste vleugje mist weg en is het warm genoeg om de mensen uit hun huizen te lokken. Tegen de middag stroomt het volk over de steile heuvels van deze jonge Californische stad.

Twee etmalen later kijk ik uit op Santa Cruz, wanneer ik op de heuvels boven de badplaats geniet van het panorama. De campus van het UCSC nestelt zich middenin een natuurpark. Herten vershuilen zich in de schaduw van de struiken en wasberen doen zich tegoed aan de resten in de vuilnisbakken. Dit is de avond voor de opleiding tot NLP Master Practitioner begint. Ik voel de enthousiaste spanning als een eekhoorn over mijn rugwervels omhoogschieten. Ik kan niet wachten om mijn lering verder te zetten. Over ons cognitieve potentieel. Over Belief Barriers en Belief Bridges, Intervision, Systems, Field, Strategies en Patterns.

De dagen lijken als seconden voorbij te schieten. We scherpen onze skills aan. We werken aan onze eigen belemmeringen en genereren nieuw potentieel. Logical Level Alignment, Identity Alignment. Alles passeert te revue. We leren over waardentransformatie en cultuurtransformatie. Simulaties. Role-play. Assessments. We ontwikkelen inzichten in Deep Structure. Onze geesten ontwikkelen het vermogen om werkelijk vrij te denken.

Elke avond zijn er extracurriculaire sessies. Af en toe ook ’s morgens. Het wordt intens. Het is zo interessant allemaal. Wie had al gehoord over ‘Bucket Management’? En toch is er ook genoeg tijd om elkaar beter te leren kennen. We houden een brainstormsessie op een yacht bij zonsondergang in Monterey Bay. Na afloop worden plannen gesmeed voor toekomstige samenwerking. Nog niks concreet, maar zeker veelbelovend.

En dan breekt de laatste dag aan. Met gemengde gevoelens nemen we afscheid. Blij dat we het gehaald hebben. Spijtig dat we nu al moeten vertrekken. Er is veel interesse om contacten te onderhouden. Op z’n minst. “Join me in Madrid” “Let’s meet in London” … “Come to Brussels”

~

Ik zit alleen in m’n hotelkamer in zuid San Francisco. Na drie weken samen-werken, samen-leren, samen-zijn voelt dit onwennig. Ik neem even de tijd om mijn gedachten te ordenen. Indrukken te verwerken. Nieuwe vaardigheden te integreren. Wat een trip. Misschien is dit een goed moment om iets te schrijven? Neen, da’s voor morgen. Een voloranje gloed vult mijn kamer wanneer de avond valt. De zon gaat onder. Morgen is een nieuwe dag.

See you soon!